Van tandarts tot herinnering
Wat gebeurt er met het beroep van tandarts als je niet meer BIG-geregistreerd bent? Deze vraag speelde door mijn hoofd toen mijn vader onlangs overleed en we zijn rouwadvertentie opstelden. Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' toevoegen, ook al was hij al 27 jaar met pensioen? Het ging niet zomaar om de dood van iemand, hij was tenslotte tandarts.
Passie voor het vak
De discussie is misschien wel of je simpelweg tandarts bent of dat je ook echt gepassioneerd met het vak bezig bent. Heb je buiten de normale patiëntenbehandelingen nog steeds een diepe betrokkenheid bij het vak? Er zijn tandartsen die vol passie werken, zonder noodzakelijk lid te zijn van een bepaalde club, en anderen die liever op de achtergrond blijven. Passie is een keuze, geen verplichting.
Gewijd aan de praktijk
In de tijd van mijn vader was passie bijna een vereiste, aangezien bijna iedereen een eigen praktijk had met alle verantwoordelijkheden van dien. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis (met maar liefst 12000 patiënten in het begin) en had elke maand een zeer druk weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, dus hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts. Gedreven door passie, ook al was het soms tegen wil en dank.
Evenwicht bewaren
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Na werktijd dook hij in Muggenbeet onder, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht, net als vele andere tandartsen uit die tijd die elders een toevluchtsoord hadden gevonden. Privacy was als dorpspraktijk misschien niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Op zoek naar rust
Na 30 jaar hard werken in de praktijk was het genoeg voor mijn vader. Het was tijd om te stoppen met werken, maar ook om het leven als tandarts achter zich te laten. Hij verhuisde naar Muggenbeet om een nieuw hoofdstuk te beginnen. Een leven in de natuur, zonder patiënten en volle agenda's. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkunde.
Een laatste eerbetoon
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lange tijd niet meer. Toch ontvingen we verrassend veel rouwkaarten van voormalige patiënten, ook al was hij al 27 jaar met pensioen. Voor hen was hij nog steeds hun tandarts, tot in de dood.
- Jerry Baas
